BYCZYNA - 425-LECIE BITWY POD BYCZYNĄ

Byczyna to małe, senne miasteczko, które odwiedziłem podczas urlopu na Dolnym Śląsku. Byczyna znajduje się na samym skraju województwa opolskiego, tuż nad granicą z województwem łódzkim, niedaleko granic z województwami dolnośląskim i śląskim. Jednym słowem, pogranicze pełna gębą, bo przecież mniej więcej tak, jak obecna granica województw opolskiego i łódzkiego przechodziła granica Polski od 1356, kiedy to król Kazimierz Wielki wymienił się z królem czeskim Karolem IV oddając tę okolicę w zamian za księstwo płockie. Byczyna przez następne niemal 600 lat była poza Polską, ale tuż za granicą.  W 1910 Polacy stanowili 10% mieszkańców. Dzięki temu, że leży nieco na uboczy, walec historii XX wieku przejechał obok, a nie po niej.

 

Byczyna ulica dom uliczka Pitschen

Mimo, że była wzmiankowane już w 1228 roku i jest jednym z najstarszych miast na Śląsku, to nigdy nie rozrosła się i właściwie to nadal mieści się w obrębie średniowiecznych murów obronnych.

 

Byczyna z lotu ptaka Pitschen

Rynek z ratuszem i wieżą barokowego kościoła katolickiego p.w. św. Trójcy:

Byczyna rynek ratusz Pitschen

Byczyna rynek Pitschen

Mury obronne, wieża ratusza i wieża kościoła katolickiego:

Do tego dochodzi zachowana średniowieczna brama wieżowa:

A to jego wnętrze:

Byczyna kościół św. Trójcy Pitschen

Byczyna mury obronne brama Pitschen

A tu najstarszy zabytek Byczyny - gotycko-neogotycki kościół ewangelicko-augsburski:

Byczyna kościół ewangelicki Pitschen

W czasie reformacji ewangelicy przejęli od katolików kościół i dopiero ok. 100 lat później katolicy zbudowali sobie nowy, św. Trójcy (z wcześniejszych zdjęć).

Byczyna kościół ewangelicki Pitschen

Co ciekawe, kościół wciąż funkcjonuje, czyli zapewne nie nastąpiła pełna wymiana mieszkańców po 1945, być może część z zamieszkałych tu autochtonicznych Polaków była ewangelikami?

Byczyna kościół ewangelicki Pitschen

Byczyna kościół ewangelicki Pitschen

Zresztą, jak się poczyta nazwiska mieszkańców zmarłych podczas II Wojny Światowej (można kliknąć - powiększy się):

No, ale na chwilę odpoczywamy od dawnej historii i przyglądamy się świadkowi historii nowszej:

Przy okazji przyglądamy się, jak "świetnie" jest zaparkowany :)

OK, wracamy do historii dawnej - Byczyna raz znalazła się na ustach całej Europy. Po śmierci króla Stefana Batorego i podwójnej elekcji na Woli królewicza szwedzkiego Zygmunta Wazy oraz cesarzowicza austriackiego Maksymiliana Habsburga rozgorzała wojna o sukcesję polską. Wojna nie trwała zbyt długo - właściwie ograniczyła się do oblężenia Krakowa przez siły zwolenników Habsburga od 14 października do 29 listopada 1587 oraz bitwy pod Byczyną, która miała miejsce równo 425 lat temu - 24 stycznia 1588 roku. Zwolennicy Wazy z hetmanem Janem Zamoyskim na czele wygrali. Wojna i bitwa może są mało znane w historii polskiej, ale miały wielki wpływ na dalsze losy Rzeczypospolitej - gdyby wygrał był Habsburg to nie byłoby tragicznego w skutkach Potopu. Dla zainteresowanych szczegółami bitwy oraz rozszyfrowaniem przyprószonych tabliczek informacyjnych - można kliknąć, będą większe:

Byczyna bitwa schlacht bei Pitschen

Byczyna bitwa schlacht bei Pitschen

Byczyna bitwa schlacht bei Pitschen

H_Piotr.

PS. Bardzo miło sobie wspominam wizytę w Byczynie, bo niemal każdy napotkany przechodzień się do nas uśmiechał , zagadywał "czy już widzieliśmy to, tamto", "że warto jeszcze pójść tu i tam", a potem jeszcze w restauracji, która miała coś z Zamoyskim w nazwie zjedliśmy pyszną pizzę.

BIAŁOGARD - MIASTO NIEMENA I KWAŚNIEWSKIEGO

Jakoś tak się złożyło, że w tym roku podróżowałem po Polsce północno-lekko zachodniej.

Odwiedziłem małe miasteczko Białogard koło Koszalina. Kiedy wysiadłem z pociągu rozpadał się deszcz, który skończył padać ok. 15 minut przed odjazdem mojego pociągu powrotnego, stąd zdjęcia nie emanują jakąś wesołością. Mimo wszystko, miasto warte odwiedzenia.

Na szczytowej ścianie przy jednej z przecznic ulicy Dworcowej widnieje gigantyczne graffiti przedstawiające Czesława Niemena. Czemu jego? Bo tu mieszkał z rodziną po przeprowadzce z rodzinnych Starych Wasiliszek zajętych przez ZSRR.

Rzut oka na białogardzki dworzec - Białogard jest ważnym węzłem kolejowym, co ma odzwierciedlenie w rozmiarze dworca.

Po obu stronach ulicy Dworcowej międzywojenne budynki kolejarskie. Modernistyczne.

Zapuszczamy żurawia w inną z przecznic:

A to już gmach urzędu miasta przy ul. 1 Maja.

Z 1 Maja skręcamy w ul. Wojska Polskiego i mijamy neogotycką pocztę. A deszcz pada coraz mocniej:

Białogardzka Wenecja, czyli fragmencik dawnej fosy staromiejskiej. Z tyłu budynek, który idealnie nadawałby się na lofty:

Komenda Policji mieści się w budynku, który wygląda niczym miniaturka wrocławskiego domu handlowego Renoma:

Bardzo malownicze fragmenty murów obronnych oplecione późniejszymi oficynami kamienic. Czy tak wyglądały tyły ul. Podwale w Warszawie przed 1939 rokiem?

No, w końcu dotarliśmy na rynek (oficjalnie Placem Wolności zwany). Zanim odwiedziłem Białogard, był to jedyny widoczek, jaki kojarzyłem z tego miasta.

W najbogatszej, największej kamienicy na rynku mieści się... urząd powiatowy, a w jej parterze... bank.

Wieża im chyba kiedyś runęła, a dosztukowana część nie bardzo pasuje do starszego ułamka:

Przetrwały oryginalne drzwi z napisami po niemiecku:

Jedna z uliczek urokliwego starego miasta:

A to już poza starówką, znów ul. Wojska Polskiego róg 1 Maja, samo centrum Białogardu:

Jeszcze jeden zapuszczony żuraw:

"Pomalujmy budynek w kolorki, to przynajmniej będzie weselej" - otóż nie będzie:

Tak mi się jakoś skojarzyło z hasłem HGW "Zakochaj się w Warszawie":

Na początku wspomniałem, że Białogard jest miastem Kwaśniewskiego, widać to po budynku Muzeum Okręgowego:

H_Piotr.